او مطالبه كردم و او ادا نكرد ، گفتم : من آن را در آخرت خواهم گرفت . پس گفت : هرگاه آخرت شد در آنجا مال و فرزندانى دارم و قرضت را ادا خواهم كرد . پس خداى متعال اين آيه را نازل فرمود : أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآياتِنا وَ قالَ لَأُوتَيَنَّ مالًا وَ وَلَداً « 24 » تا آخر آيات ؛ و خداى متعال فرمود : وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ رَحْمَةً مِنَّا مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هذا لِي وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِلى رَبِّي تا آخر آيه « 25 » . تمام اين موارد فريفته شدن به خداست و علّتش قياسى از قياسهاى ابليس است . دليل فريفتگى اين است كه مترفين يك بار به نعمتهايى كه خدا در دنيا به آنها داده مىنگرند و نعمتهاى آخرت را با آنها قياس مىكنند و نيز خدا در دنيا عذابشان را به تأخير مىاندازد و آنها عذاب آخرت را با عذاب دنيا قياس مىكنند ، چنان كه خداوند متعال مىفرمايد : وَ يَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِما نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِيرُ « 26 » بار ديگر به مؤمنان مىنگرند كه درويش و ژوليده و غبار آلوده‌اند ، پس آنها را كوچك شمرده و تحقير مىكنند و

--> ( 24 ) مريم / 80 : آيا نديدى كسى را كه آيات ما را انكار كرد و گفت اموال و فرزندان فراوانى نصيبم خواهد شد ! حديث را بخارى در ( صحيح ) ، ج 6 ، ص 119 ، روايت كرده است . ( 25 ) فصلت / 50 : و هرگاه او را رحمتى از سوى خود بعد از ناراحتى بچشانم مىگويد : اين به خاطر شايستگى و استحقاق من بوده و گمان نمىكنم قيامت برپا شود ( و به فرض كه قيامتى باشد ) هرگاه به سوى پروردگارم بازگردم . . . ( 26 ) مجادله / 9 : و در دل مىگويند چرا خداوند ما را به خاطر گفته‌هايمان عذاب نمىكند ؟ جهنّم براى آنها كافى است ! وارد آن مىشوند و بد جايگاهى است .